Waarom veel ouders zich zó boos voelen op veel (jeugd)professionals

Ouders die zich in de zogeheten ‘Complexe scheiding’ of  ‘Vechtscheiding’ bevinden, worden over het algemeen door jeugd-en-gezinswerkers, jeugdbeschermers, gezinsvoogden, raadsmedewerkers lastig gevonden. Dit zijn meestal de (ex-)gezinssituaties die de (jeugd)professional niet wil begeleiden. De meeste (jeugd)professionals zitten met hun handen in het haar, zo heb ik diverse malen teruggekoppeld gekregen van verschillende professionals, van gedragsdeskundigen tot jeugdbeschermers, uit het werkveld.

Ouders zijn lastig

Ouders zijn lastig want, ouders komen er maar niet uit samen, ouders blijven maar strijden, ouders reageren boos en geregeld agressief op de (jeugd)professionals, ouders dienen vaak (tucht)klachten in. Die agressie tegen professionals moet eens stoppen, zeggen óók onder andere bestuurders van Gecertificeerde Instellingen. Ouders focussen maar niet op het belang van hun kind. Herkenbaar, deze gedachtegang? Herkenbaar, deze focus als (jeugd)professional? Herken je dit, ouder in deze situatie?

Waarom voelen zoveel ouders zich zo boos?

Ik kan je aanreiken waarom zo ontzettend veel ouders zich boos voelen, verdrietig, oververmoeid, eenzaam, gefrustreerd, klachten indienen tegen vele (jeugd)professionals. Want het antwoord is heel simpel: veel ouders voelen zich totaal niet gehoord en serieus genomen in hun onveilige realiteit van hun kind(eren) en henzelf in deze situaties met een tegenwerkende coercive control dwingend bepalende (ex-)partner die vanuit zijn of haar eigen diepe angst en onzekerheid (re)ageert. Ongeveer 70% van de (ex-)gezinssituaties die terechtkomen in de jeugdbescherming (bij GI en RvdK) gaan gepaard met psychisch-emotioneel, financieel, fysiek geweld in de thuissituatie door de ouder met onderliggend onverwerkt jeugdtrauma, doorgegeven vanuit zijn of haar (groot)ouders. De transgenerationele overdracht van geweld die veelal in deze (ex-)gezinssituaties speelt is veel voorkomend in heel veel (ex-)gezinnen in Nederland, maar waarvan vele (jeugd)professionals blijven zeggen: “Wij zien het niet, we verschillen van visie, dat is jouw beleving, wij doen niet aan waarheidsvinding” en “Beide ouders hebben het beste voor met hun kind, beide ouders denken in het belang van het kind, jullie als ouders moeten eens stoppen met strijden, dit is niet in het belang van jullie kind, beide ouders houden van hun kind, jullie als ouders zijn beide verantwoordelijk”. Als íets ouders boos maakt, gefrustreerd, wanhopig, een gevoel van machteloosheid en angst bezorgt, is het wel deze attitude en deze wijze van (niet-adequaat) communiceren van (jeugd)professionals in deze situaties.

Psychisch-emotioneel, financieel, fysiek geweld wordt vaak totaal gemist

Wat opvalt is dat vele (jeugd)professionals het eenzijdige psychisch-emotionele, financiële, fysieke geweld dat deze (ex-)gezinnen volledig in zijn greep houdt ontkennen, negeren en bagatelliseren. En hiermee wakkeren vele (jeugd)professionals (onbewust) het geweld van de coercive control ouder aan, waardoor het (ex-)partnergeweld, de kindermishandeling en verwaarlozing van kwaad tot erger wordt, juist dankzij vele (jeugd)professionals, bekrachtigd door vele rechters die verkeerd ingelicht en geadviseerd worden door vele (jeugd)professionals.

Onterecht worden ouders over één kam geschoren

Wat vele (jeugd)professionals doen, valt me op, is niet-(h)erkennen in de zogeheten ‘Complexe scheiding’ of ‘Vechtscheiding’ dat er een ouder is die helemaal niet het beste voor heeft met het kind. Dat er een ouder is die de andere ouder constant dwarszit, tegenwerkt, zwartmaakt, manipuleert, chanteert en ruïneert. Dat deze ouder niet tot afspraken wil komen, maar wel beweert tot afspraken te willen komen. Dat deze ouder zegt te willen overleggen, maar niet tot overleg komt. Dat deze ouder (meestal) niet akkoord gaat met psychische/ondersteunende hulp en begeleiding voor het kind en een ieder. Deze ouder geeft de andere ouder meestal nergens toestemming voor, puur om te zieken. Dat deze ouder het kind manipuleert door slecht over de voor het kind veilige ouder te praten, waardoor het kind gaat geloven dat de voor hem of haar veilige ouder slecht is.

De zieke kern wordt niet (h)erkend

Vele (jeugd)professionals missen deze zeer zieke kern én daarmee de oorzaak van het probleem in deze situaties: de tegenwerkende, destructieve ouder die de voor het kind veilige ouder kapot probeert te maken (via het kind, professionals, derden). En, wat daarbij ook opvalt is dat deze ouder die verwoesting aanricht de meeste (jeugd)professionals weet in te palmen middels charme, misleiding, een niet consistent verhaal, leugens, het niet inbrengen van feiten en maar wat roept zonder enige onderbouwing waar menig (jeugd)professional geen vragen over stelt, niet doorvraagt, en geen onderzoek naar wil doen, maar wel klakkeloos overneemt wat de coercive control ouder beweert.

Wat ouders boos maakt

En precies dit maakt vele ouders boos. Ze voelen zich niet (h)erkend in hun onveilige realiteit.

Daarnaast zijn er ouders boos die niet hun zin krijgen. Dit zijn de ouders die de voor het kind veilige ouder structureel proberen tegen te werken en als hen dit niet lukt omdat (jeugd)professionals daar niet in meegaan, ze daarom boos worden.

Wees nieuwsgierig en onderzoekend als (jeugd)professional en laat gedegen feitenonderzoek doen

Hoe je kunt ontdekken als (jeugd)professional wat de ware realiteit is van kind en ouder in onveiligheid, is door samen te werken met ervaringswijzen, door samen te werken met professionals met forensische expertise in huis, door te werken met de Verklarende Analyse, door gedegen feitenonderzoek te laten doen door deskundigen middels de wetenschappelijke MASIC-methode en de NICHD-methode en last but not least, door eens heel goed te gaan luisteren naar kind en ouder en hun realiteit in waar zij vandaan komen. Door er te Zijn voor kind en ouder en je eigen mening, visie, oordelen, invullingen thuis te laten.

Wat heb jij nodig als (jeugd)professional hierin

Wat heb jij als (jeugd)professional nodig af te durven stemmen op en aan te durven sluiten bij kind en ouder en hun realiteit? Deze 180 graden draai is namelijk keihard nodig van ons allemaal in Nederland, tot op beleidsmatig niveau aan toe. En dit begint bij Doen.

Durf te luisteren

Dit vraagt dus om te durven luisteren en uit te reiken naar kind en ouder. Om aan te sluiten bij hen en hun wensen en behoeften in plaats van andersom. Wordt een ouder boos, of een kind, wat word je dan gespiegeld als (jeugd)professional? Je zult merken dat er ineens een stuk minder boze ouders zullen zijn als je je gaat durven openstellen voor kind en ouder en hun realiteit en je eigen wensen en behoeften als (jeugd)professional in contact met kind en ouder los durft te laten. Win-win voor iedereen.